مردم باید احساس کنند که ما پیام آن‌ها را گرفته‌ایم. ببینید همه این‌هایی که به خیابان آمدند، یک پیامی داشتند؛ چه آن‌هایی که درخواست را به صورت ساده مطرح کردند و اعتراض را به حق مطرح کردند و چه آن‌هایی که کمی با خشونت حرف زدند، کلام درشت گفتند، تا برسد به آن‌هایی که آمدند تخریب کردند و کارهای تروریستی انجام دادند. حساب این گروه البته جداست ولی آن بقیه به‌هرحال آنچه مطرح کردند، ما باید صدای همه آن‌ها را بشنویم.

اصلاً بعد از ۴۷ سال انقلاب، اگر یک نفر امروز در جمهوری اسلامی ایران امیدش به بیگانه باشد، ما باید شب از ناراحتی و غصه آن نتوانیم بخوابیم؛ حتی یک نفر، حالا آن یک نفر را هرچه شما می‌خواهید اسمش را بگذارید. خلاصه یک ایرانی بعد از ۴۷ سال جمهوری اسلامی، اگر امیدش به بیگانه باشد، یا به آدمی که بیگانه‌پرست است، یا به آدمی که فراری از کشور یا تبعیدی از کشور است، دل ببندد این خوبست برای ما؟ این قابل قبول است برای ما؟ خب معلوم است که ما یک مشکلی داریم. پس منبرهای ما مشکل داشته، پس تریبون‌های ما مشکل داشته، پس صداوسیمای ما مشکل داشته، پس دبستان و دبیرستان ما مشکل داشته، خلاصه یک جایی امر مشکل داشته است. این‌ها همه تربیت‌شده در جمهوری اسلامی هستند، چرا گذاشتیم جوان ما به این روز برسد؟

دنیا، دنیای بی‌رحمی است. جهان امروز از همیشه بی رحم‌تر است. یک زمانی سازمان مللی بود. یک نظم جهانی نیم‌بندی بود. حالا که یک عده روی کار آمده‌اند همه این‌ها را زیر پا گذاشته‌اند. شرق یا غرب هر دو این کار را کرده‌اند. آن یکی یک جور نظم جهانی را زیر پا گذاشت، این یکی به نوع دیگر نظم جهانی را زیر پا گذاشت. امروز نه قانونی و نه نظم جهانی وجود دارد، نه سازمان ملل قدرتمندی است. ما باید خودمان قدرتمند شویم.