و اکنون آن خواهران زیبا و زلال، گوهررود و زرجوب دو خط سیاه عفونی اند که تهوع زباله های سراوان را به تالاب می ریزند، در فاجعه زیست محیطی قرن که ۱۷ هزار سرطانی را روی دست گیلان گذاشت، دردهای ناتمامی که هر سال ۲.۵ درصد مردم گیلان را به ۴ سرطان روده، معده، پستان و پوست مبتلا می کند، آن ۱۵ هکتار از سراوان که روزی ریه های رشت بود اینک کوه غم‌انگیز زباله را به یک هیولای خونخوار بدل کرده است که بیش از هر چیزی بازتاب مدیریت شهری است که نتوانسته هویت زیستی شهر را حفظ کند.

آه ای پایتخت سرسبز زندگی، رشت اینک که در هیاهوی ترافیک و بوی دود و صدای بوق مدفون شده ای و هر روز با ساخت و ساز بی قاعده و فرو ریختن خانه های با اصالت رشت بخشی از تاریخ ت را از دست میده ای، تنها دلم به این خوش است، که علیرغم اینکه در برابر هر پرنده مهاجر ۳ تفنگ در گیلان وجود دارد، اما هنوز مرغابی ها به تالاب عینک می آیند، انگار آنها میخواهند بگویند که هنوز راهی برای احیاء رشت و تاریخ با شکوه ات وجود دارد…