وی کم‌توجهی مالکان جدید به واقعیت‌ های مالی باشگاه را عامل اصلی بحران دانست و افزود: «ورود پرهزینه به بازار نقل‌وانتقالات و عقد قراردادهای سنگین، سپیدرود را به ورطه‌ی بحران مالی کشاند و میانگین قرارداد بازیکنان بیش از یک میلیارد تومان بود و وقتی پرداخت‌ها انجام نشد، ۱۳ بازیکن در نیم‌فصل قرارداد خود را فسخ کردند و کادر فنی نیز تغییر یافت.»

دیدار با اشاره به شکل‌گیری اعتراضات گسترده هواداران گفت: «در این وضعیت، هر چهار ضلع باشگاه که شامل هوادار، مالک، مدیریت و بازیکن بود از نگاه خود، معترض بودند و این اعتراض‌ها تا نهادهای استانی از جمله استانداری، دادگستری و نمایندگان مجلس رسید و با پیشنهاد استاندار و پیگیری مهندس کوچکی‌نژاد، تصمیم به واگذاری سپیدرود به شرکت دولتی دامپروری سفیدرود گرفته شد.»

مدیرعامل سپیدرود ادامه داد: «از مردادماه، شرکت سفیدرود رسماً خواستار در اختیار گرفتن باشگاه شد و پس از تأیید هیات فوتبال و اداره کل ورزش و جوانان، روند انتقال آغاز شد و پس از آن، آقای پیراولیا – مدیرعامل شرکت سفیدرود – آقای ایرج خوالی را به‌عنوان سرپرست هیات‌مدیره و مدیرعامل منصوب کرد، اما فشارهای ناشی از نیم‌فصل گذشته و حجم مشکلات باشگاه موجب شد ایشان از مسئولیت انصراف دهند و مدیرعاملی به بنده سپرده شد تا روند تسویه بدهی‌ها و آماده‌سازی تیم را آغاز کنم.»

وی افزود: «تنها چند روز پس از شروع کار، مدیرعامل شرکت سفیدرود اعلام کرد سازمان خصوصی‌سازی با تیمداری این شرکت مخالفت کرده است و این در حالی بود که طبق اظهارات مهندس کوچکی‌نژاد نماینده محترم مجلس رشت، موافقت شفاهی از مدیرعامل سازمان خصوصی‌سازی گرفته شده بود و امروز روشن شده است که مدیریت شرکت سفیدرود در عمل تمایلی به تیمداری نداشت و به تنهایی در برابر اراده یک استان ایستاد.»

دیدار با تأکید بر حمایت استاندار گیلان و نمایندگان گفت: «متأسفانه با وجود حمایت مقامات استانی، مدیرعامل سفیدرود نه‌تنها از تیمداری سر باز زد بلکه به وعده‌ی حمایت مالی در قالب مسئولیت اجتماعی نیز عمل نکرد و استناد ایشان به ممنوعیت تیمداری دولت در فوتبال در حالی است که ده‌ها تیم صنعتی و شبه‌دولتی مانند فولاد مبارکه، گل‌گهر سیرجان، مس رفسنجان، نفت آبادان، پیکان و سایپا با بودجه‌های کلان فعالیت دارند. اگر آن شرکت‌ها می‌توانند در فوتبال باشند، چرا باید تنها در مورد سپیدرود چنین مانعی ایجاد شود؟»

مدیرعامل سپیدرود از تأخیر در بررسی مصوبه‌های حمایتی نیز گلایه کرد و گفت: «سه هفته است نامه‌ی حمایت مالی دکتر مهدی فرشاد فقیه در دفتر فنی استانداری معطل مانده و هیچ اقدامی برای تأیید یا رد آن انجام نشده است و در این شرایط همه ما را به حال خود رها کرده اند و سپیدرود و هوادارانش در این شرایط سخت اقتصادی تنها مانده اند.»

وی در بخش دیگری از سخنان خود افزود: «کمتر از دو هفته تا شروع لیگ فرصت داشتیم و با همکاری آقای عشوری‌زاد به‌عنوان سرمربی و آقای بهارمست به‌عنوان مدیر فنی، تیمی بومی و اقتصادی بستیم و بسیاری از بازیکنان که در تیم‌های دیگر پیشنهاد چندبرابری داشتند، با اعتماد به سپیدرود و رقم‌هایی بسیار پایین‌تر به تیم پیوستند.»

دیدار از غیرت و تعهد بازیکنان و کادر فنی نیز قدردانی کرد و گفت: «در ادامه کار آقای هرندی با پذیرش مسئولیت و به خطر انداختن اعتبار شخصی خود، ریسک بزرگی را پذیرفت و حضور ایشان نظم و شور تازه‌ای به سپیدرود داد و بازیکنان و اعضای کادر تا امروز بدون یک ریال دریافتی با غیرت مثال زدنی دست از همراهی تیم نکشیده اند و باید از تلاش‌ تمامی ارکان تیم و همچنین از پیشکسوت و اسطوره‌ای باشگاه، آقای ایرج خوالی، از آقای زحمتکش، هیئت فوتبال و اداره کل ورزش که در کنار تیم بودند، سپاسگزاری کرد.»

وی درباره ترکیب فعلی تیم گفت: «امسال بومی‌ترین تیم چند دهه اخیر بسته شده است و ۷۰ درصد بازیکنان زیر ۲۵ سال و همگی بومی هستند و قراردادهای بلندمدت با نگاه اقتصادی منعقد شده تا باشگاه از محل ترانسفر آنها در آینده درآمدزایی کند.»

مدیرعامل سپیدرود با اشاره به هزینه‌های سنگین تیمداری افزود: «تنها یک سفر سپیدرود به زاهدان حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان هزینه داشت که توسط یکی از دوستان آقای خوالی پرداخت شد و در ادامه نیز سفرهای پرهزینه‌ای به اهواز و بوشهر پیش‌ِرو داریم و از زمان شروع فصل تاکنون، جز کمک دو میلیارد تومانی شهرداری رشت، هیچ حمایت مالی دیگری دریافت نکرده‌ایم.»

وی تأکید کرد: «کل بدهی‌های تاریخی سپیدرود کمتر از ۳۰ میلیارد تومان است و این مبلغ در مقایسه با هزینه‌ی تنها یک بازیکن لیگ برتری عدد بالایی نیست و تیم‌هایی با سرمایه اجتماعی بسیار کمتر از سپیدرود از حمایت کامل صنایع و دولت بهره‌مندند، اما سپیدرود به عنوان چهارمین تیم پرطرفدار ایران در نظرسنجی رسمی برنامه نود، همچنان بدون پشتوانه مالی مانده است.»

دیدار به فقدان درآمدهای پایدار در فوتبال ایران اشاره کرد و گفت: «حق پخش تلویزیونی عملاً پرداخت نمی‌شود و تیم‌ها برای پخش مسابقات در لیگ دسته دوم باید هزینه هم بدهند و تبلیغات دور زمین نیز درآمدی ندارد، زیرا سهم عمده‌ی آن باید به فدراسیون اختصاص یابد و فوتبال ایران در چنین وضعیتی، صنعتی زیان‌ده است.»

وی در پایان خاطرنشان کرد: «اگر تیم‌های صنعتی و شهرداری‌ها در سراسر کشور می‌توانند تیمداری کنند، سپیدرود نیز باید از همان حق برخوردار باشد و این تیم با قدمت ۵۷ ساله، بخشی از هویت فرهنگی و اجتماعی رشت است و دولتی شدن آن نه تهدید، بلکه نجات است و زنده ماندن سپیدرود یعنی زنده ماندن شور، هویت و امید یک شهر و هرکس برای بقای این تیم گام بردارد، در حقیقت به مسئولیت اجتماعی خود در قبال مردم گیلان عمل کرده است.»

انتهای پیام/

مهندس فرزام صفت در صفحه ی شخصی خود یادداشت کوتاهی در ارتباط با این مسابقه منتشر کرد که در زیر این دلنوشته را که طعمی نوستالژی دارد می خوانید:

از آخرین باری که دیدمش، انگار کوچکتر شده بود؛ «عضدی» را می گویم. انگار صورتش زخم برداشته باشد. انگار از اینکه میزبان بازی دسته دوم شده، شرمگین است، اما زورکی می خندد. شاید «آرناموس» نمی گذارد که یک دل سیر برای همه آن چیزهایی که از خودش و از رشت دریغ شده، گریه کند.

آفتاب تنبل آخرهای پاییز رشت، گرمش نکرده بود. دلش بازی بزرگ می خواست. از همان ها که چشم های مغرور تهرانی ها را به سمت خودش برگرداند و اشک را مهمان شان کند.

چرا آن سال ها، از باجه بلیط فروشی که قدم می زدیم، تا وقتی که سبزی خوشرنگ چمن را ببینیم، آن همه طول می کشید!؟

چرا آن روزها، وقتی بلندگو اسم بازیکن ها را اعلام می کرد، صدای «شیره» تماشاگرها، تا بیمارستان توتونکاران می رفت و برمی گشت!؟

چرا وقتی «ناصح» تودر می داد و «منصوری» گل می زد، انگار گوهر رود یک آن می ایستاد و باغ محتشم از جا می پرید!؟

آخرین باری که به ورزشگاه عضدی رفتم تابستان ۷۶ بود، جام خزر، به عشق ناصر حجازی رفته بودم و هنوز آنقدر بزرگ نشده بودم که «معرفت» را با «تعصب» تاخت بزنم. توی دنیای سیاه و سفید دهه هفتاد، دنبال رنگ ها بودم و تصور نمی کردم، اسب خسته و خاکستریِ میانسالی، اینقدر بیرنگ و لعاب از راه برسد.

سپیدرود در بازی مار و پله سرنوشت، چندین بار بالا و پایین رفته، حتی یکبار تا خانه نود و نه رفته و نیش خورده. حالا دوباره از صفر شروع کرده و اگر تاسش به مهر بنشیند، قرار است از نردبان خوشبختی بالا برود.

امروز به دعوت هم کلاسی های دبیرستانم، نوید مهجانی و رادنی زیرک دیدار عزیز، بازی سپیدرود را دیدم؛ گل سوم را که سپیدرود با برگردان زد، پریدم بغل نوید مهجانیِ سپیدرودی بایرن مونیخی …

انگار دو شاخه رودخانه شاهرود و قزل اوزن دوباره به هم پیوسته باشند…

دنیا کوچک تر شد، کری های دوره دبیرستان شریعتی رنگ باخت.

اشک عضدی در آمد… فکر کردم چقدر از عمرمان طی شد تا به این اشتراک زیبا برسیم…

انتهای پیام/