آنچه که بدیهی است؛ رشت، با دارا بودن فرصت‌های بی‌نظیر، پتانسیل تبدیل شدن به قطب گردشگری شمال کشور را دارد. از جمله این فرصت‌ها می‌توان به مرداب عینک، طبیعت بکر، رودخانه‌های شهری، و نزدیکی به اماکن مذهبی و ییلاقی اشاره کرد. زیرساخت‌های زیربنایی شامل پروژه‌های قطار شهری و مسیرهای کمربندی، اکوسیستم منحصربه‌فردی برای توسعه گردشگری ایجاد کرده‌اند. به باور من موقعیت استراتژیک شهر در مرکز استان، فرصت جذب گردشگر از مسیرهای مهم را افزایش می‌دهد.

اما همانطور که می دانیم در کنار این فرصت‌ها، چالش‌های عمده‌ای نیز وجود دارد که باید برطرف شوند. بحران هویت معماری، ساختمان‌های ناپایدار، نارسایی‌های اقامتی، کمبود هتل‌های مجهز و امکانات بهداشتی مناسب، احساس عدم مهمان‌نوازی را در گردشگران تقویت کرده است. همچنین بروکراسی اداری، ترافیک سنگین، کمبود پارکینگ و تراکم‌های غیرقانونی، تجربه بازدیدکنندگان را خدشه‌دار کرده است.

اما برای این معضلات، راهکارهای علمی و راهبردی متعددی وجود دارد. به نظر من میتوان با اصلاح روند بروکراسی، بازآفرینی هویت معماری، توسعه زیرساخت‌های اقامتی و پارکینگی، و مدیریت هوشمند منابع،… برای نجات پتانسیل‌های رشت تلاش کنیم.

من معتقدم آینده رشت نیازمند مدیریتی است که بر پایه واقعیت‌ها و با نگاه علمی باشد،تا شهر رشت را به مقصدی ماندگار بدل کند؛ شهری که صرفا مسیر عبور مسافران نباشد، بلکه به مقصدی استراتژیک و پایدار تبدیل شود.

یادداشت؛ سید مهدی پنج میر

انتهای پیام/