به جای توجه صرف به بحث مهریه باید به حمایت‌های جدی‌تر از زنان در چارچوب روابط زناشویی توجه کرد چرا که ما در بحث حمایت‌های قانونی از زنان دچار ضعف‌های ساختاری هستیم که این باعث شده زنان تنها دستاویز دفاعی شان مهریه باشد که آن هم با چالش‌های بسیاری رو به رو است.

از سویی دیگر سلامت روان زوجین در خانواده باید مورد توجه قرار گیرد و زوجین در معرض خشونت‌های روانی و فیزیکی از طرف یکدیگر قرار نگیرند. صرف بقای رابطه نمی‌توان آن را رابطه همسری تلقی کرد همان طور که آمار‌های غیررسمی نشان می‌دهد افزایش طلاق‌های عاطفی افزایش یافته و بود و نبود مهریه در ایجاد رابطه همسری تاثیر چندانی ندارد.

گاهی زوج برای فرار از پرداخت مهریه چنان عرصه را بر زوجه تنگ می‌کند که راهی جز بخشش مهریه برای رهایی از آن زندگی برای زن باقی نمی‌ماند. آسیب‌های جسمی و روانی وارده بر زن و کودکان در این شرایط بسیار زیاد است، اما قانون برای حمایت در این شرایط، مسیر بسیار سختی پیش پای زوجه گذاشته که در بیشتر موارد از آن صرف نظر می‌کنند.

از جمله مواردی که باید با جدیت به آن پرداخت این است که قوانین خانواده نیاز به بازنگری اساسی دارد از شکل تا محتوا. حتی ادبیات قانون نیاز است از رابطه رییس و مرئوسی خارج شود. تا زمانی که قوانین به روز، جامع و حمایتگر از زوجین نداشته باشیم مسائل مالی نکاح به سادگی و با وضع مالیات و کاهش میزان مهریه حل نخواهد شد.

قانون باید به گونه‌ای باشد که تبعیضی برای زن و مرد در نکاح قائل نشود و مهریه ابزار اعمال تبعیض و بهره کشی برای هیچ کدام از زوجین نباشد.

باید حقوق مادی و معنوی و حوزه اختیارات زوجین را مورد بررسی و قوانین را به روزرسانی کرد که نتیجه آن امنیت روانی خانواده قطعا خواهد بود.

اما اکثر مسئولین از پرسشگری خبرنگاران رضایت ندارند چرا که یا به علت عدم تخصص و آگاهی نسبت به مسئولیتی که به آنها سپرده شده توان پاسخگویی ندارند یا به علت تخلفاتی که مرتکب شده اند ترجیح می دهند از روبه رو شدن با افکار عمومی و پاسخگویی فراری باشند.

اتهام خبرنگار مچ گیری و تشویش افکار عمومی نیست، خبرنگار نور می تابند بر عملکرد آنانکه افکار عمومی را نسبت به نظام دلسرد می کنند.

اما این اتهام باعث شده مسئولین برای عدم پاسخگویی آن را مستمسک قرار دهند.

همیشه از لابه لای سطرهای انتقادی باید دلسوزی یک فرد را استخراج کرد، چرا که خبرنگاری که دلسوز نباشد، مجیزگوی مزدور میشود.

مسئولین اگر نقد خبرنگاران را به نوعی مشاوره تلقی کنند از بسیاری پیامدهای منفی که باعث عدم توسعه میشود، پیشگیری می کنند.
پیشرفت جامعه در همین پیشگیری هاست.

در پیشگیری از تضیع شدن ثروت ملی و دلسردی مردم است و در حمایت از ساختن و آبادانی ست و نقش نظارتی مطبوعات در این موارد بسیار پراهمیت است اما از سویی تحمل نقد در اکثر مسئولین ما اندک است و از سوی دیگر آفت حواشی رفتاری دامن برخی از مسئولین را گرفته ودر نتیجه خبرنگاران را مزاحم می شمارند و این وظیفه حاکمیت است که با حمایت از خبرنگاران جایگاه آنان را اعتلا داده و به عنوان یک بازوی نظارتی مسئولین را وادار به همکاری با آنان کند.درغیر این صورت خبرنگار به صورت مستمر مورد توهین، تحقیر و اتهامات قرار می گیرد.

یادمان باشد خبرنگاری یک شغل تمام وقت است که نباید فقط یک روز از سال به یاد شاغلین عرصه خبر باشیم، خبرنگار بیش از آنکه نیاز به لوح تقدیر و کارت هدیه داشته باشد، نیاز به حمایت های حاکمیتی دارد، خصوصا زمانی که به علت انجام وظیفه در مظان اتهام قرار می گیرد.

به گزارش پایگاه خبری اندیشه تازه ؛ درگذشته شکلی از برده داری در چارچوب خانواده در برخی از فرهنگ ها بوده که تصور میشد دهه هاست از بین رفته اما همچنان در بین برخی از خرده فرهنگ ها و آن قشر از جامعه که سطح آگاهی کمتری دارند همچنان وجود دارد.

در باور خانواده هایی که شکلی از برده داری در آنها حاکم است، خانواده به بهانه آنکه نگران آینده فرزند است، به بهانه اینکه فرزند قدرت تشخیص خوب و بد خود را ندارد ( صرف نظر از سن و جنسیت و سطح سواد و درآمد فرزندان) او را تبدیل به برده ای می کنند که اگر غیر از آنچه که والدین می پسندند رفتار کند محبت و امکاناتی را که خانواده در اختیار وی قرار داده از او سلب می کنند.

این والدین برخلاف ماسک عاطفی که بر چهره دارند اتفاقا به شدت عاری از عاطفه و بی رحم هستند، چرا که جریان محبت آنان همیشه و در همه حال جاری و ساری نیست بلکه مشروط به گوش به فرمان بودن فرزند است و محبتی که مشروط به فرمانبری باشد، عشق نیست، فقط برده داری و دیکتاتوری تام است.
به عبارت دیگر عشق و امکانات در این خانواده ها برابر با تن دادن به بردگی است.

امروزه واژه خانواده سمی بسیار باب شده اما برای آنکه حق مطلب ادا شود تصور میکنم نظام برده داری مناسب ترین واژه برای رفتار این والدین است.

فرزندان این والدین اگرچه به ظاهر خوشبخت به نظر می رسند اما در اساس انسانی که بنده ی خواسته ها و امیال دیگری ست انسان خوشحال و خوشبختی نیست چرا که ذات انسان به دنبال آزادگی و آزادی ست شاهد این مدعا انسانهایی هستند که قرنها با استثمار و برده داری مبارزه کردند.حتی پیامبران به عنوان بشیر و نذیر، قوم خود را راهنمایی می کردند.

شاید وقت آن رسیده آگاهی جامعه در رفتارهای خانوادگی بیشتر شود و رفتار والدین به عنوان کنترلگر های تباه کننده مورد نقد اساسی قرار گیرد.

یادداشت : پریسا پرشاد_ فعال فرهنگی و رسانه ای

انتهای پیام/

اما آیا همه تقصیرها متوجه مردم است؟ قطعا خیر

چرا که در همه کشورهای جهان افرادی هستند که خسته شده اند یا قانون گریز هستند یا با افکار خرافی منکر وجود کرونا می شوند در اینجا وظیفه حاکمیت ها ست که با ساز و کارهای قانونی و قوانین باز دارنده این طیف از جامعه را وادار به رعایت پروتکل های بهداشتی کنند تا از گسترش ویروس و کشته شدن سایرین پیشگیری شود.

نه جهل مرزی دارد نه گیلان

در تمام طول مدت شیوع کرونا شکننده ترین مرزهای استانی را داشتیم با وجود هشدارهای مکرر نه تنها مرزهای استان گیلان بر روی مسافرین سایر استانها بسته نبود بلکه صرفا به دریافت جریمه از قانون شکن ها بسنده کرده و مسیر برای تردد کاملا باز بود و این بی رحمانه ترین شکل قتل عام یک مردم است که عده ای پول خون مردم این استان را پرداخت کردند و از استانهای دیگر خصوصا تهران و البرز به گیلان هجوم آوردند.

با وجود اعلام محدودیت ها به جز محدودیت تردد پس از ساعت ۲۲ که‌منجر به اخذ جریمه میشود هیچ محدودیتی اعمال نشد. این محدودیت هم چون آورده اقتصادی داشته با جدیت مورد توجه است در صورتیکه بسیاری از مشاغل که فعالیت آنها در شرایط فوق بحرانی گیلان اصلا موضوعیت ندارد و ابدا جزو مشاغل ضروری محسوب نمی شوند با قدرت مشغول فعالیت در حوزه انتشار ویروس هستند مانند مشاورین املاک که با توجه به دستور تمدید اجاره نامه ها با اعمال ۲۰ درصد افزایش اجاره بها به صورت اتوماتیک و نابسامانی قیمت مسکن که خریداران عموما تا تعیین مواضع دولت بعد در خصوص مسکن اقدام به خرید ملک نمی کنند، هیچ نظارتی بر محدودیت فعالیت این گروه از مشاغل نیست.

پارک ها و پیاده راه فرهنگی رشت مانند ایام پیش از کرونا مملو از جمعیت است. کافه ها مخفیانه مشغول پذیرایی هستند.

بر رعایت پروتکل ها در تاکسی های درون و برون شهری هیچ نظارتی وجود ندارد، ۵ نفر بدون ماسک گاهی ماسک بر روی چانه یا دهان در کنار هم نشسته اند.

آنقدر مسئولین بی تفاوت رفتار کردند که مردم گیلان تصور می کنند کرونا هرگز سراغ آنها و خانواده شان نمی آید و این ترسناک ترین و خطرناک ترین باور مردم مسئولیتش به پای تک تک افرادی است که در این شرایط فوق بحرانی استان سکوت کرده اند.

کمبود تخت بیمارستانی و تجهیزات مورد نیاز بیماران مبتلا به کرونا در استان، افزایش بیماران و آمار ترسناک مرگ و میر مسئولیت استاندار و دانشگاه علوم پزشکی و ستادمقابله با کرونای استان را بیش از گذشته خطیر میکند.

آیا می توان در برابر جانهایی که از دست می روند، خانواده هایی که بی سرپرست می شوند، هزینه درمان کمرشکن خانواده های کم درآمد بی تفاوت بود؟

نمایندگان گیلان آیا موضوع سلامت جامعه و مردم استان را از طرح های حاشیه ای و پر سر و صدای مجلس، مهمتر نمی دانند؟ اگر جان هم استانی هایتان برایتان اهمیت دارد چرا استاندار را برای اعمال محدودیت ها تحت فشار نمی گذارید؟

مسئولیت پذیری اجتماعی مردم در سایه بی تفاوتی مسئولین، از همیشه کمرنگ تر شده، شاید وقت آن رسیده که حاکمیت همانقدر که در موضوع فضای مجازی حساس است از سلامت و جان شهروندان هم صیانت کند.

یادداشت ؛ پریسا پرشاد فعال اجتماعی و حقوق زنان

اما ایران شیوه ایمنی گله ای را در پیش گرفت چرا که هیچ هزینه ای برای حاکمیت ندارد. از نظر پزشکی این شیوه در مورد کرونا باعث کاهش آمار ابتلا نمی شود و از طرفی اثرات منفی اقتصادی و اجتماعی بسیار جدی بر جامعه می گذارد.

وقتی نگاهی به آمار فروردین 1400 می کنیم متوجه می شویم باوجود اینکه سازمان بهداشت جهانی، میزان کشندگی نوع جهش یافته ویروس کرونا را خیلی بالا گزارش کرده اما در ایران اراده جدی برای کنترل آن وجود نداشته است.

وقتی از 12 شهرستان قرمز و 39 شهرستان نارنجی در اوایل فروردین به بیست و سه شهرستان قرمز و 44 شهرستان نارنجی در هفتم فروردین رسیدیم، حتما باید راه ها کاملا بسته و شهرهای قرمز قرنطینه اعلام می شدند اما فقط به یک اعمال جریمه نقدی اکتفا کردند وطبق آمار رسمی پانزده هزار بیمار مبتلا به کرونا به مسافرت رفتند و نتیجه آن ۲۵۷ شهرستان قرمز و ۱۲۹ شهرستان نارنجی و بیمارشدن و مرگ صدها هموطن شده است.

در همه جوامع افرادی قانون گریز وجود دارند در جامعه ما در همین موضوع کرونا گاه از سر جهل و نادانی، گاهی از سر خستگی از دوری گزینی و یا از روی لجبازی با دولت، افرادی بوده اند که اقدام به سفر کردند.

این وظیفه حاکمیت بود که با وضع قوانین بازدارنده جلوی سفرهای نوروزی در تعطیلات را بگیرد که امروز شاهد تعطیلی کسب و کارها و یا بیماری بخشی از نیروی کار و مولد اقتصادی نباشیم.

در واقع حاکمیت به دنبال راه حل های ساده و کم هزینه بود که عدم قرنطینه و نبستن راه ها نه تنها هزینه ای نداشت بلکه بخشی از کسر بودجه ای که در سال گذشته پنجاه درصد اعلام شده را جبران میکرد.

در واقع آنهایی که به مسافرت رفتند به خیال خود می خواستند به دولت دهن کجی کنند که نه تنها این امر محقق نشد بلکه برای جبران کسری بودجه به دولت کمک کردند و سلامت مردم بی گناه را نشانه گرفتند.

وقتی حاکمیت در موضوع سلامت عمومی جامعه، تصمیم را به عهده خود مردم قرار داده و درمانده عمل کرده این وظیفه تک تک افراد جامعه بود که هر کدام به عنوان یک انسان توسعه یافته و با خرد، از مسافرت صرف نظر میکردند.

شاید این تصور بود که با قرنطینه به کسب و کارها آسیب وارد می آید اما آیا به این نکته توجه کرده ایم که صدها سرپرست خانواده امروز بر اثر بی توجهی دولت و مردم بیکار شده و یا بیمار شده اند و توان فعالیت اقتصادی ندارند؟

در شرایط اقتصادی که از پاییز ۹۶ پس از خروج امریکا از برجام بر مردم ایران تحمیل شد،سفره خانواده ها کوچک و آسیب های اجتماعی و آمار بزهکاری افزایش پیدا کرد، با شیوع کرونا این وضعیت به مراتب بدتر شد.اگر ما نگاه اقتصادی صرف نیز داشتیم باید با اراده ای قوی زنجیره انتقال را پاره میکردیم تا نیروی کار جامعه بی جان و بیکار نشود که در پی آن پیامدهای اجتماعی و اخلاقی ناخوشایندی رخ بدهد.

پریسا پرشاد: فعال فرهنگی و رسانه ای

در سالی که گذشت درگیری جهان با کووید ۱۹، فراز و فرودهای بسیاری به وجود آورد و بخشی از مشکلات زنان در خانواده و جامعه عمیق تر و بحرانی تر شد.
یکی دیگر از رویدادهای سال گذشته، تصویت لایحه منع خشونت علیه زنان بود، اگرچه آنچه که مصوب شد، تمام آن چیزی نبود که می خواستیم اما شروع خوبی هرچند اندک، برای حمایت از زنان بود.

در سالی که گذشت مسئله مهریه و طلاق و وام ازدواج بارها مطرح شد و همچنان نگاه مردسالارانه و تک بعدی به موضوع مهریه، این رکن عقد را همچنان در زمره پرچالش ترین مباحث قانونی خانواده قرار داد.

تا زمانی که ما در بحث ارثیه زن از همسرمتوفی به ترمیم قانون نپردازیم، موضوع مهریه به عنوان تنها ارثیه ی واقعی زن از همسر نباید دچار ترمیم شود.

مشکل ما علاوه بر عدم حمایت قانونی، عدم آگاهی زنان نسبت به چالشهای حقوق مالی شان است. به طور مثال در مدت اخیر که بحث مهریه بسیار پررنگ است زنان به غلط تصور می کنند که در شروط ضمن عقد می توانند از شرط تنصیف، برای مالکیت نیمی از دارایی زوج هنگام وقوع طلاق بهره مند شوند. اما در حقیقت حتی در صورت امضا شرط تصنیف توسط زوج شرایط اخذ آن آنقدر سخت و پیچیده است که مطالبه آن را در بسیاری موارد غیرممکن میکند.

در واقع این شرط شامل اموالی می شود که زوج بعد از تاریخ عقد به دست آورده باشد و اگر مردی قبل از ازدواج اموالی داشته است مشمول این شرط نمی شود.

اجرای شرط تصنیف صرفا زمانی مصداق دارد که طلاق از جانب زن مطرح شده باشد و شامل طلاق توافقی و یا طرح طلاق از جانب مرد نمی شود.ضمن اینکه اگر مرد بتواند ثابت کند که طلاق در اثر سورفتار و سومعاشرت زوجه و یا تخلف زن از وظایف همسری است، شرط تصنیف شامل زن نمی شود. از طرفی این شرط می گوید تا نصف اموال یعنی از یک تا پنجاه درصد و تشخیص این که چه مقدار از اموال ویا معادل آن باید به زن انتقال پیدا کند با دادگاه است و الزامی برای مرد وجود ندارد که قطعا پنجاه درصد اموال خود را منتقل کند.

به فرض اینکه تمامی شرایط فوق به نفع زوجه باشد اگر مرد قبل از دادخواست، اموال را منتقل کرده باشد شامل این شرط نمیشود.

در شرایط ارثیه ی زوجه از همسر خود شرایط از این هم ناعادلانه تر است به همین جهت است که مهریه را در واقع ترمیم کننده ارثیه زن می دانم.

همین ماه هایی که گذشت پر بود از خبر جان باختن مردانی که بر اثر ابتلا به کرونا فوت می کردند یکی از چالشهای بزرگ خانواده ها، جان باختن مردان خانواده و جایگزینی زن به عنوان سرپرست خانواده است که موضوع اشتغال زنان را پررنگ تر کرد.

بسیاری از زنان که در ماه های اخیر بی سرپرست شده و با فقر خانواده مواجه شدند، زنانی هستند که در سنین پایین بدون فراگیری هیچ مهارت و آموزش علمی ازدواج کردند، در جامعه ای که عرصه برای اشتغال مردان تحصیلکرده تنگ است، زن بودن، کم سواد و یا بیسواد بودن، عدم داشتن مهارت تقریبا اشتغال را غیرممکن می کند. چرا که در شرایط کرونایی استخدام نیروهای خدماتی هم به حداقل رسیده بود.

اینجا است که متوجه میشویم اصرار فعالین حقوق کودکان و زنان بر جلوگیری از کودک همسری، به چه میزان از آسیب های آتی پیشگیری میکند. زیرا پیش از این آمار نشان داده بود بیش از نوددرصد کارگران جنسی در کشور را زنانی تشکیل می دهند که در سنین پایین به ازدواج وادار شدند و فقر، اعتیاد و کهولت سن زوج و فوت وی مهمترین عامل گرایش زنان سرپرست خانواده به کارگری جنسی و موادمخدر است.

درسالی که گذشت جنبشی به راه افتاد که زنان توانستند از آزارهای جنسی بدون ترسهای تاریخی شان صحبت کنند و البته بحث عدالت ترمیمی هم به میان آمد.
برای اولین بار دختران و زنان و حتی مردان از اینکه از مورد قضاوت قرارگرفتن در جامعه و مارک زدن ها بترسند، موارد آزارجنسی را مطرح کردند اگرچه پیش از این هم مواردی از جانب پسران مطرح شده بود اما نتیجه معکوس داشت اما این بار تجربه تلخ گذشته مانع از پرده افکنی ها نشد.

زنان بسیاری، در جامعه و یا حتی در خانواده در سطوح مختلف مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفتند اما هرگز در این سطح جسارت بیان آن را نداشتند، قطعا این نشان از آگاهی زنان و جامعه از موضوع دارد.

پس از اعلام حکم قضایی یکی از متجاوزین موضوع عدالت ترمیمی، از سوی برخی فعالین اجتماعی مطرح شد اما عنوان نشد که عدالت ترمیمی و مولفه های اجرایی آن چگونه باید باشد.در این بحث به حل ریشه ای آزار جنسی پرداختند اما آیا واقعا ساز و کار لازم برای آن را در دست دارند خود بحث مهمی است.

سال گذشته شاید یکی از سخت ترین سالهای زندگی همه ما بود، سالی که با وحشت مرگ و اندوه از دست دادنها و مادرانی که دیگر نیستند، زنانی که زیر بار مسئولیت زندگی شانه هایشان خمیده به روزی به نام زن رسید و من همچنان که بارها گفته ام، معتقدم ما محکومیم به قوی بودن، ما همچنان محکم ایستاده ایم تا روزی که برای زنان باشد نه فقط به نام زن.

پریسا پرشاد؛ فعال اجتماعی و حقوق زنان