🔸️تهدیدها و فرصت های زباله سوز در اکوسیستم رشت🔸️
✍باید ها و نباید به اجرای پروژه ی زباله سوز
🌸 دیدگاه های مهندس فرشاد میرزایی پور سراوانی
📌نامزد هفتمین دوره انتخابات شورای شهر رشت
❌نگرانی از بحران پسماند و اهمیت سلامت شهروندان❌
🔖 نگاهی تحلیلی به ضرورت و چالشهای زبالهسوز در رشت
شهر سبز و بارانی ما، امروز در برابر یک دوراهی دشوار و حیاتی ایستاده است؛ دوراهی میان «بحران مدیریت پسماند» که هر روز با چالشهای زیستمحیطی و بهداشتی روبرو است، و «نگرانی از کیفیت هوا» که در کانون بحثهای پروژه زبالهسوز قرار گرفته است.
به عنوان کسی که هم از منظر علمی با پیچیدگیهای مدیریت شهری آشنا است و هم به عنوان یک کاندیدا، مسئولیت سلامت و آرامش شهروندان را بر عهده میدانم، نمیتوانم از این چالش عبور کنم و وانمود کنم که همه چیز ساده است.
حقیقت این است که ما با یک «دوگانه دشوار» روبرو هستیم. تحلیل مسئله: چرا باید نگران باشیم؟ از منظر یک تحلیلگر، من میدانم که مخالفتهای مردم با پروژه زبالهسوز، نه از سر بیاطلاعی، بلکه از سر یک نگرانی کاملاً منطقی و علمی است.
ترکیب رطوبت بالای هوا در رشت و احتمال انتشار ذرات معلق و گازهای آلاینده در صورت مدیریت نادرست تکنولوژی، میتواند مستقیماً بر سلامت ریههای شهروندان ما اثر بگذارد.
ما نباید اجازه دهیم که یک «راهکار سریع» برای حل مشکل زباله، به یک «بحران بلندمدت» در کیفیت هوا تبدیل شود. اما واقعیت تلخ دیگر چیست؟
واقعیت این است که روشهای سنتی دفن زباله در رشت، دیگر پاسخگو نیستند. خاکهای ما اشباع شدهاند، خطر نشت شیرابه به سفرههای زیرزمینی در حال افزایش است و هزینههای مدیریت پسماند در حال انفجار است.
تماشای انباشت زباله در لبههای شهر، خود بزرگترین تهدید برای سلامت عمومی و زیبایی شهر ماست. نقشه راه من: گذار از «زبالهسوزی» به «مدیریت هوشمند انرژی و پسماند» اگر من این مسئولیت را بر عهده بگیرم، رویکرد من «بله» یا «خیر» مطلق به زبالهسوز نیست؛ بلکه رویکرد من «بله، اما با شرایط سختگیرانه و علمی» است.
استراتژی من بر سه ستون استوار خواهد بود:
۱. تکنولوژی فراتر از استاندارد: ما نباید به دنبال ارزانترین تکنولوژی باشیم، بلکه باید به دنبال «پاکترین» تکنولوژی باشیم. استفاده از سیستمهای فیلتراسیون پیشرفته و فناوریهای مدرن که گازهای سمی را در منبع جذب میکنند، یک انتخاب نیست، بلکه یک الزام غیرقابل مذاکره است.
۲. پایش لحظهای و شفافیت کامل : بزرگترین ترس مردم، «ناشناخته بودن» خروجیهاست. من پیشنهاد میدهم ایستگاههای پایش کیفیت هوا در اطراف سایت پروژه، به صورت آنلاین و لحظهای، با دقت بسیار بالا در دسترس تمام شهروندان قرار بگیرد.
مردم باید بتوانند با چشم خود ببینند که آیا کیفیت هوای رشت در محدوده ایمن است یا خیر. این یعنی بازپسگیری اعتماد عمومی.
۳. اقتصاد چرخشی: زبالهسوز نباید تنها هدف ما باشد. مدیریت پسماند باید از منبع شروع شود. با بازیافت هوشمند و کاهش تولید پسماند، حجم ورودی به زبالهسوز را به حداقل میرسانیم تا فرآیند سوزاندن، به جای تخریب، به تولید انرژی سبز برای شهر تبدیل شود.
سخن پایانی دوستان و همشهریان عزیز، مدیریت شهری یعنی مدیریت «ریسکها». وظیفه ما این نیست که از مشکلات فرار کنیم، بلکه وظیفه ما این است که با دانش و شجاعت، از میان بحرانها، مسیری امن و پایدار بسازیم.
ما به دنبال حل یک مسئله به قیمت ایجاد مسئلهای دیگر نیستیم؛ ما به دنبال ساختن رشتی هستیم که هم در آن زبالهای نباشد و هم در آن، نفس کشیدن، لذتبخش باقی بماند.
ثبت دیدگاه