به گزارش پایگاه خبری اندیشه تازه ؛این پروژه با حدود ۱۴۰ اثر، از جمله مجموعه‌ای از آثار کودکان رویش‌سرا در کرمانشاه و آثار هنرمندان بزرگسال، ساختاری چندنسلی و چندجغرافیایی ایجاد کرده است. در این ساختار، آثار کودکان در جایگاه «موضوع» یا حاشیه نمایش قرار نمی‌گیرند؛ بلکه به‌عنوان بخشی از متن اصلی پروژه، وارد گفت‌وگویی برابر با آثار هنرمندان حرفه‌ای می‌شوند. نتیجه، نوعی مواجهه میان تجربه‌های زیسته متفاوت است که در آن سن، جغرافیا و موقعیت اجتماعی، به عناصر سازنده یک گفت‌وگوی هنری تبدیل می‌شوند.
«چتر مهر» با همراهی جمعیت مولای عدالت (ع) از کرمانشاه، مؤسسه سبزکاران بالان از گیلان و همکاری گالری هما از اصفهان شکل گرفته است. حضور سبزکاران بالان و پیوند پروژه با دغدغه‌های محیط زیستی نیز دامنه مفهوم مسئولیت اجتماعی را از رابطه انسان با انسان به رابطه انسان با طبیعت گسترش می‌دهد. اهدای کتاب‌ها و هدایای مرتبط با آشتی با محیط زیست، بخشی از این رویکرد مشارکتی است.
از منظر کیوریتوری، اهمیت پروژه در عبور از الگوی متعارف نمایشگاه به سوی «ساختن موقعیت» است. اثر هنری در «چتر مهر» صرفاً برای دیده‌شدن عرضه نمی‌شود؛ بلکه امکان حرکت، انتقال و ایجاد رابطه پیدا می‌کند. بخشی از آثار کودکان در بسته‌های هنرمندان قرار گرفته و همراه با بروشور و فرم عضویت مجموعه به آنان اهدا می‌شود. در اینجا «هدیه» به یک کنش مفهومی تبدیل می‌شود: اثر از مالکیت منفرد فاصله می‌گیرد و در یک رابطه انسانی، معنای تازه‌ای پیدا می‌کند.
این ساختار را می‌توان در امتداد برخی مباحث مهم هنر و فلسفه معاصر خواند؛ از هتروتوپیای میشل فوکو و مفهوم فضای میانی، تا «مرگ مؤلف» رولان بارت، «تماشاگر رهاشده» ژاک رانسیر، زیبایی‌شناسی رابطه‌ای نیکولا بوریو، رابطه «من و تو» در اندیشه مارتین بوبر، مسئولیت در برابر دیگری نزد امانوئل لویناس و مفهوم هدیه در آثار مارسل موس. با این حال، نظریه در این پروژه به یک چارچوب تحمیلی تبدیل نمی‌شود؛ بلکه همچون زیرساختی برای فهم رابطه میان اثر، مخاطب، دیگری و زندگی عمل می‌کند.
در این میان، حضور هنرمندان از دو بستر جغرافیایی ایران و اتریش، به پروژه ابعادی فراتر از یک رویداد محلی می‌دهد. از اتریش ریحانه آبرویی سیاهمزگی، زهرا زارعی، سمیرا صفاری، سیما مجدی، سحر حقانگی، سیده فهیمه سعادت‌پور، صدیقه فرهادی، فرزانه رضانیا، فائقه ستاره، فیروزه رضایی، فریبا شجاعی باغینی، مینا حسین‌نژاد چپکی، مسعود قربان‌زاده، مریم کاظمی، مریم شهبازی، نفیسه (لادن) مرادپولادی، هدیه شبیبان‌پور، هاجر وهاب‌زاده و یاسمن منهاج حضور دارند.
از ایران نیز افسون اراروتی، ام‌البنین سیف‌زاده، آراد علیزاده، آرزو ایروانی، آرشیدا جهان‌پور، بنفشه خسروانی دهکردی، بهرام توکلی شیراجی، پارمیس مهدی‌آبادی، پریسا جلیلیان، حامد کریمی‌پور، حدیث (بهارا) بلالایی، حسن دستیاران (مهرزاد)، حسین محرک، رقیه قربانی بیرگانی، زهرا (یاسمین) کاوندی، زهرا رمضانی، ساینا قنبری، سبحان پوراسماعیل‌فر، سپیده سیفی‌زاده، سحر کیا، سمیه صفری‌نژاد، سید جلال حسینی، سید نظام‌الدین امامی‌فر، سیده رقیه حسنی شریف، سیمین زحمتکش، صابر سهرابی، صادق احمدی، عبدالامیر مرساقیان، علیرضا صفاری شمالی، فاطمه درسا یافتیان، فاطمه سیفی، فروزان محمدی، گیلدا علیزاده، لیدا گلدوست، مجید کامجو، محدثه عابدی‌دوست، محمد بویری، محمدصادق جوادزاده، محمدمهدی احمدی، مریم بکان، مریم پوراحمد، مریم جهان‌آرا، مسعود صفرنیا، معصومه (مرجان) متقی پرهیزکار، معصومه برزگرپور، مهراب گلدوست، مهراد رویت‌پور، مهران گونجی، مهرناز امیری جلالوند، مهنوش ساقی‌زاده، مینو جوادزاده، ناهید رسولی، ندا آریایی، نفیسه (لادن) مرادپولادی، نوشین بنار و هادی عزیزی‌فر در این رویداد مشارکت دارند.
در بخش هنرمندان کودک نیز ابوالفضل تاتاری، ارغوان پیرزادی، اسرا محمدی، امیررضا لطیفی، امیرعباس شریفی، امیرعلی قنبری، آتنا کریمی صفا، بهار رسولی، تینا کرمی، رایا حاتمی، زهرا رسولی، زینب رفعتی، ساحل صادقی، سارا حاجی علیانی، ستایش حاجی علیانی، ستایش حقی‌پور، محمد طاها حاجی علیانی، علی بیگی، فاطمه جمشیدی، فاطمه ویسی، فاطمه کریمی صفا، کوثر نظری، کوثر بشارتی، کوثر نجاتی، کیان محمودی، محمد پارسا ویسی، محمد سبحان طاهرآبادی، محمد طاها امیری، نازنین زهرا یاقوتی صفا، نرگس زکینیا، نیایش پیرزادی، هستی یاقوتی، یسنا جامه‌شورانی، یسنا جمشیدی، یکتا امیری، آتنا بیگی، آریانا تیموری، آوا امانی، آیناز کاوه، اسرا محمدی،
در نهایت، «چتر مهر» بیش از آنکه درباره نمایش مجموعه‌ای از آثار باشد، درباره امکان ایجاد رابطه از طریق هنر است؛ جایی که اثر می‌تواند از دیوار نمایشگاه عبور کند، به دیگری برسد و بخشی از یک تجربه مشترک شود. در این نگاه، هنر نه شیئی منفصل از زندگی، بلکه سازوکاری برای دیدن، شنیدن، مشارکت و مسئولانه‌تر زیستن است؛ و انسانیت، نه یک پاسخ نهایی، بلکه پرسشی است که در فاصله میان «من» و «دیگری» همچنان ادامه دارد.
ثبت دیدگاه