اندیشه تازه ؛ در روزگاری که بسیاری از فدراسیونهای ورزشی کشور برای اعزام ورزشکاران خود به رقابتهای مهم بازیهای آسیایی ناگویا، زیر تیغ حذف و صرفهجویی قرار گرفتهاندو در حالیکه کمیته ملی المپیک در تنگنای سخت بودجه برای اعزام کاروان ایران روبروست، پرداخت پاداشهای نجومی به تیم ملی فوتبال برای صعودی که دیگر نه افتخار است و نه شگفتی، پرسشهای جدی درباره عدالت در ورزش ایران ایجاد کرده است.در تاریخ ورزش ایران هیچوقت برای آسانترین راهیابی گرانترین پاداش را به هیچ تیمی نداده اند آنهم پاداش برای
صعود به جام جهانی فوتبال، در روزگاری که سهمیههای آسیا به شکل بیسابقهای افزایش یافته،صعود دیگر رؤیایی دوردست نیست؛ مسیری است هموار که عبور از آن برای فوتبال ایران، به مراتب آسانتر از گذشته شده است. با این حال، برای بالا رفتن از این نردبان کوتاه، پاداشی هنگفت پرداخت میشود؛ پاداشی که میتوانست هزینه اعزام ۲۵۰ ورزشکار مستعد در رشتههای دیگر به بازیهای آسیایی ناگویا باشد.
تلختر آنکه در همین سرزمین، کشتیگیرانی که بر سکوی قهرمانی جهان میایستند، هندبالیستهایی که با غیرت، جواز حضور در مسابقات جهانی را میگیرند، و دهها قهرمان گمنام دیگر، از گرفتن چنین پاداش هایی محروم میمانند. گویی در قاموس ورزش ایران، شکستهای مکرر فوتبال، ارزشمندتر از افتخارات جهانی سایر رشتههاست.
اگر قرار بر پاداش است، پاداش باید برای افتخارآفرینی باشد، نه برای عبور از مسیری که از آب خوردن هم آسانتر شده است. و اگر قرار بر حسابکشی است، شاید سزاوارتر آن باشد که برای ناکامی در گروهی چنین آسان، جریمه تعیین شود نه وعده پاداشهای تازه.
جناب آقای رئیسجمهور؛
عدالت در ورزش، تنها با تشویق یک رشته محقق نمیشود. تبعیض، بذر یأس میکارد و انگیزه را در دل قهرمانان واقعی خاموش میکند. ورزش ایران، بیش از هر چیز، تشنه ترازوی عدالت است؛ ترازویی که سالهاست کفهاش به سود فوتبال سنگینی میکند.
انتهای پیام/
ثبت دیدگاه