اندیشه تازه ؛ رشت را نمیتوان فقط دید یا دربارهاش نوشت؛ رشت را باید زندگی کرد. این شهر، بیش از آنکه در قاب تصویر یا آمار و گزارش جا بگیرد، در تجربه روزمره مردم معنا پیدا میکند؛ در قدم زدنهای بیعجله، در گفتوگوهای ساده و در شبهایی که هنوز زندگی در آن جریان دارد.
رشت، شهر شبهای روشن است؛ شهری که پس از غروب خاموش نمیشود. بازارها، خیابانها و کافهها همچنان میزبان زندگیاند و روابط انسانی در تاریکی شب، رنگ نمیبازند. این زیست شبانه بخشی از هویت اجتماعی شهری است که همواره بر حضور مردم در فضاهای عمومی تکیه داشته است.
همچنین، رشت بهعنوان «شهر اولینها» در تاریخ معاصر ایران و «شهر خلاق خوراک» در شبکه شهرهای خلاق یونسکو، نشان میدهد که این شهر همواره پیشرو و نوآور بوده است. خوراک در رشت، فقط تغذیه نیست؛ روایت است، میراث است و بخشی از سبک زندگی مردمی که از دل تاریخ و طبیعت برآمده است.
اما شهری که زندگی در آن حرف اول را میزند، نیازمند مراقبت و مدیریت هوشمندانه است. توسعهای که زندگی، فرهنگ و سرمایههای بومی را نادیده بگیرد، میتواند این هویت را کمرنگ کند. رشت برای آنکه همچنان شهری زنده، خلاق و الهامبخش باشد، باید سیاستهایی داشته باشد که مردم و فرهنگ را در قلب خود ببیند، نه صرفاً ساختمان و زیرساخت.
روز رشت، یادآور این حقیقت ساده است:
رشت، جایی است که زندگی حرف اول را میزند و تنها با مراقبت و تجربه روزمره آن، میتواند همیشه زنده بماند.
یادداشت ؛ ونوشه خراط
ثبت دیدگاه